Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει μικρές ποινές για το έγκλημα του βιασμού

από fimotro

Το υπουργείο Δικαιοσύνης απαντά για τον βιασμό λέγοντας πως οι ποινές είναι εκτιτέες ξεχνώντας πως είναι μικρές

Με αφορμή τις αντιδράσεις σχετικά με τις διατάξεις του υπό ψήφιση Ποινικού Κώδικα, που αφορούν το έγκλημα του βιασμού και άλλα εγκλήματα που στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας, από κύκλους του υπουργείου Δικαιοσύνης έγινε γνωστό ότι οι προβλεπόμενες ποινές που επιβάλλονται είναι σε κάθε περίπτωση εκτιτέες.

Συγκεριμένα, διευκρινίζεται, ότι τιμωρούνται ως κακουργήματα, με ποινή κάθειρξης, δηλαδή με ποινή από 5 έως 15 έτη, οι περιπτώσεις που:

α) Ασκείται σωματική βία κατά του θύματος (άρθρο 336 παρ. 1). Ως σωματική βία θεωρείται και η περιαγωγή του θύματος σε κατάσταση αναισθησίας ή ανικανότητας για αντίσταση με υπνωτικά ή ναρκωτικά ή άλλα ανάλογα μέσα,

β) Ασκείται ψυχολογική βία κατά του θύματος, μέσω της έκφρασης απειλής σοβαρού και άμεσου κινδύνου για τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα (άρθρο 336 παρ. 1).

Παράλληλα, όταν στο θύμα ασκείται ψυχολογική βία χαμηλότερης έντασης, όταν δηλαδή απειλείται με άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη και εξαναγκάζεται έτσι σε γενετήσια πράξη με τον δράστη, τότε επιβάλλεται ποινή από 3 έως 5 έτη.

Ακόμη, η απειλή οποιασδήποτε παράνομης πράξης δεν περιγράφεται στο έγκλημα ως το αποκλειστικό στοιχείο που πρέπει να αναζητείται για την επιβολή τιμωρίας στο δράστη.

Έτσι, η νομολογία, περιπτωσιολογικά, αναζητούσε όχι οποιαδήποτε απειλή, αλλά επιπρόσθετα το στοιχείο του να είναι «άμεση» και «σπουδαία», καθώς και το στοιχείο του να στρέφεται κατά «ουσιώδους δικαιώματος» του δράστη, περιορίζοντας έτσι το πεδίο με εφαρμογής του εγκλήματος.

Σύμφωνα με τους ίδιους κύκλους, το σχέδιο νέου Ποινικού Κώδικα δεν απαιτείται η αναζήτηση τόσων αξιολογικών και δυσαπόδεικτων στοιχείων, αλλά αρκεί μόνη η απειλή παράνομης πράξης για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος.

Επίσης, τιμωρείται ως κακούργημα, με ποινή κάθειρξης έως 10 ετών, η περίπτωση που το θύμα «παγώνει», όταν αντιμετωπίζει το δράστη του εγκλήματος, εξαιτίας παροδικής εξ αυτού του λόγου ανικανότητάς του να αντισταθεί (άρθρο 338 παρ. 1).

Ακόμη, τιμωρείται με φυλάκιση από 2 έως 5 έτη και χρηματική ποινή η περίπτωση εκείνη που κάποιος υποχρεώνεται σε επιχείρηση ή ανοχή γενετήσιας πράξης, με κατάχρηση σχέσης εργασιακής εξάρτησης οποιασδήποτε φύσης, δηλαδή σε κάθε εργασιακό χώρο (άρθρο 343 περ. α). Σήμερα η περίπτωση αυτή τιμωρείται με φυλάκιση από 1 έτος έως 5 έτη και δεν αφορά παρά τις περιπτώσεις εξαναγκασμού από δημόσιο υπάλληλο προσώπου που εξαρτάται από αυτόν υπηρεσιακά.

Για όλες τις επίμαχες πράξεις προβλέπεται ότι αν έχουν τελεστεί με ιδιαίτερη σκληρότητα ή κατά θύματος που δεν μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό του, επιβάλλεται βαρύτερη ποινή (άρθρο 79 παρ. 5).

Σε κάθε περίπτωση, σημειώνουν οι ίδιοι κύκλοι, με το νέο σύστημα ποινών οι επιβαλλόμενες άνω των 3 ετών ποινές είναι σε κάθε περίπτωση εκτιτέες, ενώ με το προϊσχύσαν καθεστώς στις περιπτώσεις αυτές μπορούσε να χορηγηθεί αναστολή εκτέλεσης της ποινής ή μετατροπή της σε χρηματική ποινή.

Πάντως, επισημαίνουν οι ίδιοι κύκλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης, η προστασία αυτών των αγαθών και η επιδιωκόμενη επιβολή του σεβασμού τους, σαφώς, είναι αυξημένη.

Έντονες αντιδράσεις από βουλευτίνες ΣΥΡΙΖΑ

Αντιδράσεις από τις γυναίκες βουλευτές της πλειοψηφίας, συγκέντρωσε στη συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής το εδάφιο του νέου Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που αναφέρονται στον ορισμό και την τιμωρία του βιασμού.

Επικαλούμενες τις αντιδράσεις φεμινιστικών οργανώσεων και ορμώμενες από τις αποφάσεις της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, έψεξαν τις ρυθμίσεις εφιστώντας την προσοχή του υπουργού Μιχάλη Καλογήρου σε ενδεχόμενες αλλαγές που θα μπορούσαν να γίνουν.

Αρχικά το ζήτημα έθιξε στην επιτροπή η Μαρία Θελερίτη η οποία τόνισε πως ο ορισμός του βιασμού δεν ακολουθεί τα διεθνή πρότυπα και τις υποχρεώσεις της χώρας μας. «Έτσι όπως αναφέρεται στον Κώδικα, προϋποθέτει την ύπαρξη σωματικής βίας ή την απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου. Ο ορισμός αυτός, αντιλαμβανόμαστε όλοι, δεν είναι έτσι όπως ζητούν οι διεθνείς Οργανισμοί, είναι αρκετά προβληματικός, καθώς παρά τα στερεότυπα, ένας βιασμός δεν προϋποθέτει πάντα, όπως γνωρίζουμε, τη σωματική βία», δήλωσε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «η νομολογία, τα τελευταία χρόνια δέχεται ότι υπάρχει βιασμός και όταν το θύμα, εξαιτίας του φόβου των συνεπειών ή της μεγάλης σωματικής διαφοράς με το δράστη ή όταν έχουμε περισσότερο από ένα δράστες, το θύμα μπορεί να μην αντισταθεί και αυτό δεν χρησιμοποιείται εναντίον του θύματος».

Μάλιστα η κ. Θελερίτη κάλεσε τον υπουργό να λάβει υπόψη του τις παρατηρήσεις και βελτιώσει όσο μπορεί τον επίμαχο ορισμό στον Κώδικα. Ακόμα, στηλίτευσε τη μετατροπή συγκεκριμένων σχετικών εγκλημάτων από κακούργημα σε πλημμέλημα και φυλάκιση τριών ετών, εξέλιξη που όπως είπε αναπαράγει αναχρονιστικά και πατριαρχικά στερεότυπα.

«Θεωρώ ότι πρέπει να γίνει κατανοητή αυτή η επιτακτική ανάγκη της τροποποίησης της αλλαγής στη βάση της απουσίας της συναίνεσης ώστε το ειδεχθές αυτό έγκλημα επιβολής και εξουσίας να γίνει επιτέλους ορατό και να τιμωρείται όπως ορίζει. Είναι μια σημαντική έκκληση, θα λέγαμε, ενάντια στο ατιμώρητο του βιασμού και θα αποτελεί ένα βήμα ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και στην κατηγορία του θύματος», κατέληξε.

Από την πλευρά της η Αννέτα Καββαδία, επέμεινε στη κλιμάκωση όπως είπε, του βιασμού μεταξύ κακουργήματος και πλημμελήματος , σημειώνοντας η διάταξη προκαλεί σύγχυση. «Ο βιασμός είναι βιασμός είτε έχει ασκηθεί σωματική βία, είτε όχι, οπότε έχει πολύ μεγάλη σημασία να λάβετε υπόψη σας αυτή τη διάσταση», είπε απευθυνόμενη στον υπουργό.

Απαντώντας στις αιτιάσεις των βουλευτών, ο κ. Καλογήρου κάλεσε το Σώμα να εξετάσει τις διατάξεις για τον βιασμό κάτω από ένα συνολικό πρίσμα και υπό το πρίσμα της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής. Όπως είπε, ο βιασμός υπό την στενή έννοια παραμένει κακούργημα και γίνεται βαρύ πλημμέλημα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (παρ5 του 366) που αφορά σε ηπιότερες μορφές έμμεσου εξαναγκασμού.

«Εδώ, θα εμπίπτουν οι περιπτώσεις που ο δράστης δεν καταργεί δια της βίας ή σοβαρής απειλής την βούληση του θύματος, αλλά περιορίζει την ελευθερία επιλογής του. «Θα υποκύψεις σε αυτή την κατάσταση, αλλιώς θα δημοσιοποιήσω τη φωτογραφία σου». Αυτό έρχεται να αντιμετωπίσει το 336, παράγραφος 5», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Καλογήρου διευκρίνισε ακόμα πως με τις αλλαγές στους Κώδικες οι ποινές στα πλημμελήματα δεν θα μπορούν να εξαγοραστούν και ως εκ τούτου οι θύτες θα εκτίουν κάθειρξη εφόσον κάτι τέτοιο επιβάλλεται από τα δικαστήρια.

Εκτός των εσωκομματικών πυρών, έντονα είχε αντιδράσει νωρίτερα και η Διεθνής Αμνηστία, η οποία χαρακτήρισε το επίμαχο άρθρο του Π.Κ. «απαράδεκτο».

Το ελληνικό κοινοβούλιο καλείται να κυρώσει με εξαιρετικά ταχείες διαδικασίες το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα. Στο σχέδιο αυτό, και συγκεκριμένα στο άρθρο 336, υιοθετείται ένας νομικός ορισμός του βιασμού που είναι απαράδεκτος, τόσο σύμφωνα με τις τυπικές δεσμεύσεις της χώρας και τις Συμβάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, όσο και σύμφωνα με τις πολιτικές υποχρεώσεις της κυβέρνησης. Ουσιαστικά, ο νέος ορισμός στο σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για το σοβαρό αυτό έγκλημα, ανέφερε η Διεθνής Αμνηστία.

«Η πολιτική αυτή επιλογή του Υπουργείου φέρει ιδιαιτέρως σοβαρές συνέπειες: Εμπεδώνει την ατιμωρησία του βιασμού, εμποδίζει περαιτέρω την πρόσβαση των θυμάτων του βιασμού στη δικαιοσύνη και αδυνατεί να περιορίσει την κουλτούρα του βιασμού στην ελληνική κοινωνία», υποστηρίζει η Διεθνής Αμνηστία στην ανακοίνωσή της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη περιήγηση σας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτήν τη σελίδα αποδέχεστε τα Cookies. Αποδοχή Περισσότερα